ReadyPlanet.com
bulletรับฟ้องคดีแพ่ง/อาญา
bulletพระราชบัญญัติ
bulletป.แพ่งและพาณิชย์
bulletป.อาญา ฎีกา
bulletป.วิอาญา
bulletป.วิแพ่ง
bulletป.กฎหมายที่ดิน
bulletป.รัษฎากร
bulletฟ้องหย่า
bulletอำนาจปกครอง
bulletนิติกรรม
bulletคดีมรดก
bulletอายุความฟ้องร้องคดี
bulletครอบครองปรปักษ์
bulletเอกเทศสัญญา
bulletเกี่ยวกับแรงงาน
bulletเกี่ยวกับคดีอาญา
bulletคดียาเสพติดให้โทษ
bulletตั๋วเงินและเช็ค
bulletห้างหุ้นส่วน-บริษัท
bulletคำพิพากษาและคำสั่ง
bulletทรัพย์สิน/กรรมสิทธิ์
bulletอุทธรณ์ฎีกา
bulletเกี่ยวกับคดีล้มละลาย
bulletเกี่ยวกับวิแพ่ง
bulletเกี่ยวกับวิอาญา
bulletการบังคับคดี
bulletคดีจราจรทางบก
bulletการเล่นแชร์ แชร์ล้ม
bulletอำนาจหน้าที่ระหว่างศาล
bulletมรรยาททนายความ
bulletถอนคืนการให้,เสน่หา
bulletข้อสอบเนติบัณฑิต
bulletคำพิพากษา 2550
bulletทรัพย์สินทางปัญญา
bulletสัญญาขายฝาก
bulletสำนักทนายความ
bulletป-อาญา มาตรา1- 398
bulletภาษาอังกฤษ
bulletการสมรสและการหมั้น
bulletแบบฟอร์มสัญญา
bulletข้อสอบเนติ-ปี2551-อาญา
bulletข้อสอบเนติ-ปี2551-แพ่งพาณิชย์
bulletข้อสอบเนติ-ปี2550-วิ-แพ่ง
bulletข้อสอบเนติ-ปี2550-วิ-อาญา
bulletข้อสอบเนติ-ปี2550-อาญา
bulletข้อสอบเนติ-ปี2550-แพ่งพาณิชย์
bulletข้อสอบเนติ-ปี2549-แพ่งพาณิชย์
bulletข้อสอบเนติ-ปี2548-แพ่งพาณิชย์
bulletข้อสอบเนติ-ปี2547-แพ่งพาณิชย์
bulletข้อสอบเนติ-ปี2546-แพ่งพาณิชย์
bulletข้อสอบเนติ-ปี2545-แพ่งพาณิชย์
bulletนิติกรรมสัญญา
bulletพระธรรมนูญศาล
bulletทรัพย์สิน-สามีภริยา
bulletบิดามารดา-รับรองบุตร
bulletคดีครอบครัว
bulletสัญญาระหว่างสมรส
bulletสิทธิครอบครองที่ดิน
bulletสัญญาซื้อขาย
bulletแปลงหนี้ใหม่
bulletการได้กรรมสิทธิ์
bulletคดีเรื่องบุตร
bulletเช่าซื้อรถยนต์
bulletถอนผู้จัดการมรดก
bulletฟ้องค่าทดแทน
bulletฟ้องหย่า-ฟ้องหย่า
bulletสินสมรส-สินสมรส
bulletบันดาลโทสะ
bulletเบิกความเท็จ
bulletสิทธิ-สัญญาเช่า
bulletค้ำประกัน
bulletเจ้าของรวม
bulletจำนอง
bulletลูกหนี้ร่วม
bulletคำพิพากษาฎีกาทั่วไป
bulletกระดานถาม-ตอบ
bulletป-กฎหมายยาเสพติด2564
bulletขนส่งทางทะเล
bulletสมรสเป็นโมฆะ
bulletสามีภริยา
bulletตัวการไม่เปิดเผยชื่อ
bulletทนายความของสภาจัดให้
bulletอาวุธปืน
bulletรับช่วงสิทธิ
bulletแพ่งมาตรา1-1755




การฟ้องคดีค้ามนุษย์ไม่ครบองค์ประกอบความผิด, ศาลสั่งให้แก้ฟ้องคดีค้ามนุษย์ได้หรือไม่, คำฟ้องคดีอาญาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย

คำถามที่น่าสนใจ ฎีกาที่5092/2569 1.	เมื่อโจทก์บรรยายฟ้องคดีค้ามนุษย์ไม่ครบองค์ประกอบความผิด ศาลจะสั่งให้แก้ฟ้องตามมาตรา 23 ได้หรือไม่ 2.	ศาลสามารถนำข้อเท็จจริงจากคำเบิกความของผู้เสียหายมาเพิ่มเติมองค์ประกอบความผิดที่ไม่ได้บรรยายไว้ในคำฟ้องได้หรือไม่ 3.	หากพยานหลักฐานเกี่ยวกับคลิปวิดีโอเป็นเหตุการณ์คนละวันและสถานที่กับที่โจทก์บรรยายฟ้อง ศาลจะลงโทษจำเลยตามข้อหานั้นได้หรือไม่ 

ฟ้องคดีค้ามนุษย์ไม่ครบองค์ประกอบความผิด ศาลสั่งให้แก้ฟ้องได้หรือไม่

สาระสำคัญที่สุดของคดี

การฟ้องคดีค้ามนุษย์ต้องบรรยายการกระทำอันเป็นองค์ประกอบความผิดให้ครบถ้วนตามกฎหมาย

การพิจารณาว่าคำฟ้องครบองค์ประกอบความผิดหรือไม่ ต้องพิจารณาจากข้อความในคำฟ้อง มิใช่ข้อเท็จจริงที่ปรากฏภายหลังจากการไต่สวนพยานหลักฐาน

แม้กฎหมายวิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์กำหนดให้ใช้ระบบไต่สวน แต่ศาลไม่อาจสั่งให้โจทก์แก้ฟ้องที่ขาดองค์ประกอบความผิดตามมาตรา 23 ได้

ความผิดฐานค้ามนุษย์กับความผิดฐานผลิตหรือเผยแพร่สื่อลามกอนาจารเพื่อการค้าเป็นความผิดที่ต้องพิจารณาองค์ประกอบตามบทกฎหมายแต่ละฐาน

พยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบต้องพิสูจน์การกระทำตามข้อเท็จจริงที่บรรยายฟ้อง

เมื่อศาลไม่อาจลงโทษจำเลยฐานค้ามนุษย์ จึงไม่จำต้องมีคำสั่งให้ใช้ค่าสินไหมทดแทนตามมาตรา 13 แห่งพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์ พ.ศ. 2559 ตามที่โจทก์ฎีกา

คำถามที่น่าสนใจ

1. เมื่อโจทก์บรรยายฟ้องคดีค้ามนุษย์ไม่ครบองค์ประกอบความผิด ศาลจะสั่งให้แก้ฟ้องตามมาตรา 23 ได้หรือไม่

2. ศาลสามารถนำข้อเท็จจริงจากคำเบิกความของผู้เสียหายมาเพิ่มเติมองค์ประกอบความผิดที่ไม่ได้บรรยายไว้ในคำฟ้องได้หรือไม่

3. หากพยานหลักฐานเกี่ยวกับคลิปวิดีโอเป็นเหตุการณ์คนละวันและสถานที่กับที่โจทก์บรรยายฟ้อง ศาลจะลงโทษจำเลยตามข้อหานั้นได้หรือไม่

หมายเหตุวิเคราะห์หลักกฎหมาย

ความแตกต่างระหว่างคำฟ้องที่ไม่ถูกต้องกับคำฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย

ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158 (5) กำหนดหลักเกณฑ์ให้คำฟ้องต้องบรรยายการกระทำทั้งหลายที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิด พร้อมข้อเท็จจริงและรายละเอียดตามที่กฎหมายกำหนด เพื่อให้ทราบว่าจำเลยถูกกล่าวหาว่ากระทำการใดอันเป็นความผิด

พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์ พ.ศ. 2559 มาตรา 23 กำหนดให้คำฟ้องต้องทำเป็นหนังสือและมีข้อความตามมาตรา 158 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา และในกรณีที่ศาลเห็นว่าฟ้องไม่ถูกต้อง ให้ศาลมีคำสั่งให้โจทก์แก้ฟ้องให้ถูกต้อง

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การสั่งให้แก้ฟ้องตามมาตรา 23 ต้องเป็นกรณีที่คำฟ้องได้บรรยายการกระทำอันเป็นองค์ประกอบความผิดครบถ้วนแล้ว หากคำฟ้องขาดองค์ประกอบความผิดตั้งแต่ต้น ย่อมเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย มิใช่เพียงฟ้องที่ไม่ถูกต้องซึ่งศาลจะสั่งให้แก้ไขตามมาตรา 23 ได้

ข้อแตกต่างนี้มีความสำคัญในทางปฏิบัติ เพราะการบรรยายฟ้องให้ครบองค์ประกอบความผิดเป็นหน้าที่ของโจทก์ และทำให้จำเลยทราบข้อกล่าวหาเพื่อเตรียมต่อสู้คดีได้อย่างถูกต้อง

ขอบเขตของระบบไต่สวนในคดีค้ามนุษย์

พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์ พ.ศ. 2559 มาตรา 8 กำหนดให้ใช้ระบบไต่สวน ส่วนมาตรา 26 กำหนดให้พนักงานอัยการส่งสำนวนการสอบสวนพร้อมสำเนาต่อศาลในกรณีที่จำเลยให้การปฏิเสธ และมาตรา 28 ให้อำนาจศาลนำสำนวนการสอบสวนมาเป็นแนวทางในการพิจารณา รวมทั้งสืบพยานเพิ่มเติมเพื่อหาข้อเท็จจริงและพยานหลักฐานได้ตามที่เห็นสมควร

บทบัญญัติเหล่านี้เกี่ยวข้องกับวิธีพิจารณาและการแสวงหาข้อเท็จจริงของศาล แต่ไม่ทำให้โจทก์พ้นจากหน้าที่บรรยายฟ้องให้ครบองค์ประกอบความผิดตามกฎหมาย

ศาลฎีกาแยกขั้นตอนการตรวจสอบความชอบด้วยกฎหมายของคำฟ้องออกจากขั้นตอนการไต่สวนพยานหลักฐานอย่างชัดเจน กล่าวคือ ต้องพิจารณาจากคำฟ้องก่อนว่ามีข้อเท็จจริงครบองค์ประกอบความผิดหรือไม่ แล้วจึงพิจารณาพยานหลักฐานเพื่อวินิจฉัยว่าจำเลยกระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่

ดังนั้น แม้ข้อเท็จจริงที่ปรากฏในชั้นพิจารณาจะมีรายละเอียดเกี่ยวกับการข่มขู่หรือการไม่ยินยอมของผู้เสียหาย แต่หากคำฟ้องมิได้บรรยายข้อเท็จจริงอันเป็นองค์ประกอบความผิดไว้ ก็ไม่อาจนำข้อเท็จจริงดังกล่าวมาใช้ทำให้คำฟ้องครบองค์ประกอบความผิดในภายหลังได้

ความผิดฐานค้ามนุษย์กับความผิดเกี่ยวกับสื่อลามกอนาจาร

การผลิตหรือเผยแพร่สื่อลามกอนาจารเพื่อการค้าอาจเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 287 (1) แต่การจะเป็นความผิดฐานค้ามนุษย์ตามมาตรา 6 (1) วรรคหนึ่ง ยังต้องพิจารณาองค์ประกอบเกี่ยวกับวิธีการกระทำต่อบุคคลและความมุ่งหมายเพื่อแสวงหาประโยชน์โดยมิชอบตามที่กฎหมายบัญญัติ

ในคดีนี้ ศาลฎีกาไม่ได้วินิจฉัยว่าการนำภาพและเสียงไปเผยแพร่เพื่อเรียกเก็บค่าตอบแทนเป็นการกระทำที่ชอบด้วยกฎหมาย หากแต่วินิจฉัยว่าคำฟ้องฐานค้ามนุษย์ขาดองค์ประกอบความผิด จึงไม่อาจลงโทษจำเลยในฐานดังกล่าวได้

ส่วนความผิดตามมาตรา 282 และมาตรา 287 (1) ศาลยังคงลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์

การพิสูจน์ความผิดต้องสอดคล้องกับเหตุการณ์ตามคำฟ้อง

สำหรับข้อหาตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ ศาลฎีกาวินิจฉัยจากพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบว่า คลิปวิดีโอที่มีการเผยแพร่เป็นเหตุการณ์คนละวันและสถานที่กับที่ระบุไว้ในคำฟ้อง จึงรับฟังไม่ได้ว่าจำเลยกระทำความผิดตามข้อหาที่โจทก์ฟ้อง

เหตุยกฟ้องในส่วนนี้จึงแตกต่างจากความผิดฐานค้ามนุษย์ เพราะเป็นปัญหาการพิสูจน์ข้อเท็จจริงตามคำฟ้อง มิใช่ปัญหาการบรรยายฟ้องไม่ครบองค์ประกอบความผิด

ผลต่อคำขอค่าสินไหมทดแทน

เมื่อศาลไม่อาจลงโทษจำเลยในความผิดฐานค้ามนุษย์ ศาลฎีกาจึงวินิจฉัยว่าไม่จำต้องมีคำสั่งให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เสียหายตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์ พ.ศ. 2559 มาตรา 13 ตามที่โจทก์ฎีกา

ผลดังกล่าวเป็นการวินิจฉัยคำขอค่าสินไหมทดแทนตามบทบัญญัติและข้อเท็จจริงของคดีนี้ มิใช่ข้อวินิจฉัยว่าผู้เสียหายไม่อาจมีสิทธิเรียกร้องทางแพ่งตามกฎหมายอื่นในทุกกรณี

เปรียบเทียบหลักกฎหมายเดิมกับกฎหมายวิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์

ก่อนมีพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์ พ.ศ. 2559 หลักเกณฑ์การบรรยายฟ้องอาญาอยู่ภายใต้ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158 ซึ่งกำหนดให้โจทก์ต้องบรรยายการกระทำที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิดให้ครบถ้วนตามที่กฎหมายกำหนด

เมื่อมีพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์ พ.ศ. 2559 กฎหมายกำหนดวิธีพิจารณาเฉพาะสำหรับคดีค้ามนุษย์ โดยให้ใช้ระบบไต่สวนและให้อำนาจศาลแสวงหาข้อเท็จจริงได้มากขึ้น แต่ยังคงกำหนดไว้ในมาตรา 23 ว่าคำฟ้องต้องมีข้อความตามมาตรา 158 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา

จึงเห็นได้ว่า กฎหมายวิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์มิได้ยกเลิกหลักเกณฑ์เรื่องการบรรยายฟ้องให้ครบองค์ประกอบความผิด แต่กำหนดวิธีพิจารณาเฉพาะเพิ่มเติมขึ้นเพื่อใช้กับคดีประเภทนี้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่นำมาวิเคราะห์จึงเป็นการวินิจฉัยขอบเขตการใช้มาตรา 23 ให้สอดคล้องกับหลักเกณฑ์ของคำฟ้องอาญาตามมาตรา 158 (5) มิใช่การวินิจฉัยว่าระบบไต่สวนไม่มีผลใช้บังคับ

คำพิพากษานี้กลับหลักคำพิพากษาศาลฎีกาเดิมหรือไม่

จากข้อความคำพิพากษาที่นำมาวิเคราะห์ ไม่ปรากฏว่าศาลฎีกาได้ระบุว่ากลับหลักคำพิพากษาศาลฎีกาเรื่องใดโดยเฉพาะ และไม่มีข้อมูลคำพิพากษาก่อนหน้าที่มีประเด็นข้อกฎหมายตรงกันเพียงพอให้เปรียบเทียบว่าเป็นการกลับหลักเดิม

จึงยังไม่อาจสรุปว่าคำพิพากษานี้เป็นการกลับหลักคำพิพากษาศาลฎีกาเดิม

ในทางวิเคราะห์ คำพิพากษานี้เป็นการอธิบายขอบเขตอำนาจศาลในการสั่งแก้ฟ้องตามกฎหมายวิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์ โดยยืนยันว่าการใช้ระบบไต่สวนต้องอยู่ภายใต้หลักเกณฑ์เรื่องความชอบด้วยกฎหมายของคำฟ้อง

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5092/2569 

แม้การพิจารณาคดีค้ามนุษย์จะใช้ระบบไต่สวน ซึ่งศาลมีอำนาจแสวงหาข้อเท็จจริงได้เองก็ตาม แต่การที่ศาลจะสั่งให้โจทก์แก้ฟ้องตาม พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์ พ.ศ. 2559 มาตรา 23 ได้นั้น จะต้องได้ความว่าฟ้องของโจทก์เป็นฟ้องที่ชอบด้วยกฎหมาย โดยบรรยายการกระทำทั้งหลายอันเป็นองค์ประกอบความผิดที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษไว้ครบถ้วนแล้ว เมื่อโจทก์บรรยายฟ้องในความผิดฐานค้ามนุษย์ไม่ครบองค์ประกอบความผิดตาม พ.ร.บ.ป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ. 2551 มาตรา 6 (1) วรรคหนึ่ง ฟ้องโจทก์จึงเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ไม่ใช่ฟ้องที่ไม่ถูกต้องซึ่งศาลจะมีคำสั่งให้โจทก์แก้ฟ้องตาม พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์ พ.ศ. 2559 มาตรา 23 ได้

โจทก์ฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ. 2551 มาตรา 4, 6, 52 พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 มาตรา 14 (4) (5) ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 58, 91, 282, 287 (1) บวกโทษจำคุกของจำเลยที่รอการลงโทษไว้ในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ ย980/2562 ของศาลจังหวัดพิจิตร เข้ากับโทษจำคุกจำเลยคดีนี้ และนับโทษจำคุกจำเลยคดีนี้ต่อจากโทษจำคุกของจำเลยในคดีอาญาหมายเลขดำที่ คม 1/2564 ของศาลจังหวัดพิษณุโลก และจำเลยที่ 1 ในคดีอาญาหมายเลขดำที่ คม 1/2564 ของศาลจังหวัดพิจิตร

จำเลยให้การปฏิเสธ แต่รับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีที่โจทก์ขอให้บวกโทษและนับโทษต่อ

ระหว่างพิจารณา นางสาวนภศร ผู้เสียหาย ยื่นคำร้องขอให้บังคับจำเลยชดใช้ค่าสินไหมทดแทนเพื่อความเสียหายแก่อนามัย เสรีภาพ ชื่อเสียง เกียรติคุณ และทางทำมาหาได้หรือความเจริญของผู้ร้องเป็นเงิน 300,000 บาท และดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าว นับแต่วันกระทำความผิดถึงวันยื่นคำร้องเป็นเงิน 50,625 บาท รวมเป็นเงิน 350,625 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงิน 300,000 บาท นับแต่วันยื่นคำร้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่ผู้ร้อง

จำเลยให้การในคดีส่วนแพ่งว่า จำเลยไม่ได้กระทำความผิดตามฟ้อง จึงไม่ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้ร้อง และค่าเสียหายที่ผู้ร้องขอมาสูงเกินส่วน ขอให้ยกคำร้อง

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 282 วรรคแรก, 287 (1) พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 มาตรา 14 (4) (5) วรรคหนึ่ง การกระทำของจำเลยเป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไป ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ฐานเพื่อสนองความใคร่ของผู้อื่นเป็นธุระจัดหา ล่อไป หรือพาไปเพื่อการอนาจารซึ่งชายหรือหญิง แม้ผู้นั้นจะยินยอมก็ตาม จำคุก 2 ปี ฐานผลิต มีไว้หรือเผยแพร่สื่อลามกอนาจารเพื่อการค้า และนำเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ และเผยแพร่ซึ่งข้อมูลคอมพิวเตอร์ใด ๆ ที่มีลักษณะอันลามกและข้อมูลคอมพิวเตอร์นั้นประชาชนทั่วไปอาจเข้าถึงได้ การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษฐานนำเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์และเผยแพร่ซึ่งข้อมูลคอมพิวเตอร์ใด ๆ ที่มีลักษณะอันลามกและข้อมูลคอมพิวเตอร์นั้นประชาชนทั่วไปอาจเข้าถึงได้ ซึ่งเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 2 ปี ทางนำสืบของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาอยู่บ้าง มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กระทงละหนึ่งในสาม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ฐานเพื่อสนองความใคร่ของผู้อื่นเป็นธุระจัดหา ล่อไป หรือพาไปเพื่อการอนาจารซึ่งชายหรือหญิง แม้ผู้นั้นจะยินยอมก็ตาม คงจำคุก 1 ปี 4 เดือน ฐานนำเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ และเผยแพร่ซึ่งข้อมูลคอมพิวเตอร์ใด ๆ ที่มีลักษณะอันลามกและข้อมูลคอมพิวเตอร์นั้นประชาชนทั่วไปอาจเข้าถึงได้ คงจำคุก 1 ปี 4 เดือน รวมจำคุก 2 ปี 8 เดือน ข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยก ให้นับโทษจำคุกจำเลยต่อจากโทษจำคุกของจำเลยในคดีอาญาหมายเลขดำที่ คม 1/2564 หมายเลขแดงที่ คม 2/2565 ของศาลจังหวัดพิษณุโลก และโทษจำคุกของจำเลยที่ 1 ในคดีอาญาหมายเลขดำที่ คม 1/2564 หมายเลขแดงที่ คม 1/2566 ของศาลจังหวัดพิจิตร ส่วนที่โจทก์ขอให้บวกโทษจำคุกจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ ย 980/2562 ของศาลจังหวัดพิจิตร เข้ากับโทษจำคุกจำเลยคดีนี้เนื่องจากศาลนำโทษจำคุกในคดีดังกล่าวไปบวกกับโทษจำคุกในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ คม 2/2565 ของศาลจังหวัดพิษณุโลกแล้ว คำขอส่วนนี้จึงให้ยก ยกคำร้องของผู้ร้อง ค่าฤชาธรรมเนียมในคดีส่วนแพ่งให้เป็นพับ

โจทก์และจำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์แผนกคดีค้ามนุษย์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับข้อหานำเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์และเผยแพร่ซึ่งข้อมูลคอมพิวเตอร์ใด ๆ ที่มีลักษณะอันลามกและข้อมูลคอมพิวเตอร์นั้นประชาชนทั่วไปอาจเข้าถึงได้ ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 มาตรา 14 ส่วนโทษและนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

โจทก์ฎีกา โดยได้รับอนุญาตจากศาลฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงที่โจทก์และจำเลยไม่ได้โต้แย้งกันในชั้นนี้รับฟังได้ว่า เมื่อปี 2562 นางสาวนภศร ผู้เสียหาย อายุ 19 ปีเศษ (เกิดเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม 2543) ผู้เสียหายกับจำเลยคบหาเป็นคนรักกัน ในวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง จำเลยขับรถยนต์พาผู้เสียหาย นายฤทธิไกรหรือเกียร์ และนางสาวณิชารีหรือแตงกวา ไปพักที่ไร่ ส. ของนายชยัน ในคืนดังกล่าวผู้เสียหายมีเพศสัมพันธ์กับจำเลยและนายชยันที่ห้องพัก โดยมีผู้ใช้กล้องวิดีโอและโทรศัพท์เคลื่อนที่บันทึกภาพและเสียงขณะมีเพศสัมพันธ์เก็บไว้ ตามวัตถุพยานหมาย วจ.1 และ วล.1 ต่อมาวันที่ 12 ตุลาคม 2563 เจ้าพนักงานตำรวจจับกุมจำเลยในข้อหาเพื่อสนองความใคร่ของผู้อื่นเป็นธุระจัดหา ล่อไป หรือพาไปเพื่อการอนาจารซึ่งชายหรือหญิง แม้ผู้นั้นจะยินยอมก็ตาม ข้อหาผลิต มีไว้หรือเผยแพร่สื่อลามกอนาจารเพื่อการค้า และข้อหานำเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ซึ่งข้อมูลคอมพิวเตอร์ใด ๆ ที่มีลักษณะอันลามกและข้อมูลคอมพิวเตอร์นั้นประชาชนทั่วไปอาจเข้าถึงได้ และยึดโทรศัพท์เคลื่อนที่เป็นของกลาง จากการตรวจสอบพบว่ามีการนำจดหมายอิเล็กทรอนิกส์ (อีเมล) ของจำเลยไปสมัครใช้บริการระบบเมกา คลาวด์ ซึ่งเป็นบริการรับฝากข้อมูลออนไลน์ มีการจัดเก็บคลิปวิดีโอการมีเพศสัมพันธ์ระหว่างผู้เสียหายกับจำเลยและผู้ชายคนอื่นจำนวนมาก รวมถึงคลิปในวัตถุพยานหมาย วจ.1 และ วล.1 นอกจากนี้ยังพบว่ามีผู้ใช้แอปพลิเคชันทวิตเตอร์รหัส @nxxxx ชื่อบัญชี "คู่แท้xxxx รับyyyy" หรือ "N." โฆษณาชักชวนให้บุคคลทั่วไปเข้ามาชมสื่อลามกซึ่งเก็บไว้ในระบบเมกา คลาวด์ ข้างต้น โดยให้เสียค่าสมัครสมาชิกผ่านแอปพลิเคชันไลน์รหัส "@9xxxx" ชื่อบัญชี "คู่แท้เมียxxxxน่าตาดี#รับyyyyเปย์" และแอปพลิเคชันไลน์รหัส "7xxxx"

มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ประการแรกว่า ฟ้องโจทก์ในความผิดฐานค้ามนุษย์ชอบด้วยกฎหมายแล้วหรือไม่ เห็นว่า ตามพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ. 2551 มาตรา 6 (1) วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า "ผู้ใดเป็นธุระจัดหา ซื้อ ขาย จำหน่าย พามาจากหรือส่งไปยังที่ใด หน่วงเหนี่ยวกักขัง จัดให้อยู่อาศัย หรือรับไว้ซึ่งบุคคลใด โดยข่มขู่ ใช้กำลังบังคับ ลักพาตัว ฉ้อฉล หลอกลวง ใช้อำนาจโดยมิชอบ ใช้อำนาจครอบงำบุคคลด้วยเหตุที่อยู่ในภาวะอ่อนด้อยทางร่างกาย จิตใจ การศึกษา หรือทางอื่นใดโดยมิชอบ ขู่เข็ญว่าจะใช้กระบวนการทางกฎหมายโดยมิชอบ หรือโดยให้เงินหรือผลประโยชน์อย่างอื่นแก่ผู้ปกครองหรือผู้ดูแลบุคคลนั้นเพื่อให้ผู้ปกครองหรือผู้ดูแลให้ความยินยอมแก่ผู้กระทำความผิดในการแสวงหาประโยชน์จากบุคคลที่ตนดูแล... ถ้าการกระทำนั้นได้กระทำโดยมีความมุ่งหมายเพื่อเป็นการแสวงหาประโยชน์โดยมิชอบ ผู้นั้นกระทำความผิดฐานค้ามนุษย์" จึงเห็นได้ว่า การกระทำความผิดฐานค้ามนุษย์ตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าว นอกจากผู้กระทำความผิดเป็นธุระจัดหา ซื้อ ขาย จำหน่าย พามาจากหรือส่งไปยังที่ใด หน่วงเหนี่ยวกักขัง จัดให้อยู่อาศัย หรือรับไว้ซึ่งบุคคลใดแล้ว ผู้กระทำความผิดยังจะต้องกระทำต่อบุคคลดังกล่าวโดยข่มขู่ ใช้กำลังบังคับ ลักพาตัว ฉ้อฉล หลอกลวง ใช้อำนาจโดยมิชอบ ใช้อำนาจครอบงำบุคคลผู้ถูกกระทำด้วยเหตุที่อยู่ในภาวะอ่อนด้อยทางร่างกาย จิตใจ การศึกษา หรือทางอื่นใดโดยมิชอบ ขู่เข็ญว่าจะใช้กระบวนการทางกฎหมายโดยมิชอบ หรือโดยให้เงินหรือผลประโยชน์อย่างอื่นแก่ผู้ปกครองหรือผู้ดูแลบุคคลนั้นเพื่อให้ผู้ปกครองหรือผู้ดูแลให้ความยินยอมแก่ผู้กระทำความผิดในการแสวงหาประโยชน์จากบุคคลที่ตนดูแล และต้องเป็นการกระทำที่มีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นการแสวงหาประโยชน์โดยมิชอบด้วย จึงจะครบองค์ประกอบความผิดฐานค้ามนุษย์ เมื่อโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยในความผิดฐานค้ามนุษย์ตามพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ. 2551 มาตรา 6 (1) โจทก์ต้องบรรยายฟ้องอันเป็นองค์ประกอบความผิดความผิดฐานค้ามนุษย์ที่ขอให้ศาลลงโทษจำเลยให้ครบถ้วนตามที่กฎหมายบัญญัติไว้ แต่ปรากฏว่าโจทก์บรรยายฟ้องเกี่ยวกับการกระทำของจำเลยในความผิดฐานดังกล่าวแต่เพียงว่า จำเลยเพื่อแสวงหาประโยชน์โดยมิชอบจากการผลิตหรือเผยแพร่สื่อลามกด้วยการเป็นธุระจัดหาผู้เสียหายมาที่ไร่ ส. แล้วจำเลยกับชายผู้มีชื่อกระทำชำเราผู้เสียหายโดยใช้โทรศัพท์บันทึกภาพและเสียงจัดเก็บไว้ในระบบคอมพิวเตอร์หรืออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในโทรศัพท์เคลื่อนที่ของจำเลย นำไปเผยแพร่ให้บุคคลทั่วไปเข้าชมในแอปพลิเคชันทวิตเตอร์รหัส @nxxxx ชื่อบัญชี "คู่แท้xxxx รับyyyy" แอปพลิเคชันไลน์ รหัส "@9xxxx" ชื่อบัญชี "คู่แท้เมียxxxxน่าตาดี#รับyyyyเปย์" และแอปพลิเคชันไลน์ รหัส "7xxxx" โดยเรียกเก็บเงินจากสมาชิกเป็นค่าตอบแทนเท่านั้น โดยฟ้องของโจทก์ไม่ปรากฏข้อเท็จจริงว่า จำเลยกระทำโดยข่มขู่ ใช้กำลังบังคับ ลักพาตัว ฉ้อฉล หลอกลวง ใช้อำนาจโดยมิชอบ ใช้อำนาจครอบงำบุคคลด้วยเหตุที่อยู่ในภาวะอ่อนด้อยทางร่างกาย จิตใจ การศึกษา หรือทางอื่นใดโดยมิชอบ ขู่เข็ญว่าจะใช้กระบวนการทางกฎหมายโดยมิชอบ หรือโดยให้เงินหรือผลประโยชน์อย่างอื่นแก่ผู้ปกครองหรือผู้ดูแลบุคคลนั้นเพื่อให้ผู้ปกครองหรือผู้ดูแลให้ความยินยอมแก่ผู้กระทำความผิดในการแสวงหาประโยชน์จากบุคคลที่ตนดูแล ซึ่งเป็นสาระสำคัญ คำฟ้องของโจทก์จึงขาดองค์ประกอบความผิดตามพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ. 2551 มาตรา 6 (1) วรรคหนึ่ง ไม่ชอบด้วยพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์ พ.ศ. 2559 มาตรา 8 วรรคหนึ่ง ประกอบประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158 (5) ย่อมไม่อาจลงโทษจำเลยในความผิดฐานค้ามนุษย์ได้ ถึงแม้ว่าการที่จำเลยใช้โทรศัพท์บันทึกภาพและเสียงจัดเก็บไว้ในระบบคอมพิวเตอร์หรืออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในโทรศัพท์เคลื่อนที่ของจำเลย นำไปเผยแพร่ให้บุคคลทั่วไปเข้าชมในแอปพลิเคชันทวิตเตอร์ รหัส @nxxxx ชื่อบัญชี "คู่แท้xxxx รับyyyy" แอปพลิเคชันไลน์ รหัส "@9xxxx" ชื่อบัญชี "คู่แท้เมียxxxxน่าตาดี#รับyyyyเปย์" และแอปพลิเคชันไลน์ รหัส "7xxxx" โดยเรียกเก็บเงินจากสมาชิกเป็นค่าตอบแทน ซึ่งเป็นการกระทำโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายตามที่โจทก์บรรยายฟ้องก็ไม่มีผลให้การกระทำของจำเลยดังกล่าวเป็นความผิดฐานค้ามนุษย์ ตามพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ. 2551 มาตรา 6 (1) วรรคหนึ่ง แต่อย่างใด กรณีจึงไม่อาจลงโทษจำเลยในความผิดฐานค้ามนุษย์ได้ ส่วนที่โจทก์ฎีกาอ้างทำนองว่า ข้อเท็จจริงที่ได้ความจากคำเบิกความของผู้เสียหายในชั้นพิจารณา ถ้อยคำของผู้เสียหายที่ให้ไว้ต่อนางสาวสุภนิช นักพัฒนาสังคมปฏิบัติการ สำนักงานพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จังหวัดพิจิตร และคำให้การของผู้เสียหายที่ให้ไว้ต่อร้อยตำรวจเอกโตณณการ พนักงานสอบสวนว่า คืนเกิดเหตุ เวลา 1 นาฬิกา หลังจากที่ผู้เสียหายและจำเลยรับประทานอาหารและดื่มเบียร์จนผู้เสียหายเมาแล้วกลับมานอนที่ห้องพัก นายชยันเข้ามาในห้องพักและมีเพศสัมพันธ์กับผู้เสียหายแบบสวิงกิ้งโดยผู้เสียหายไม่ยินยอมแต่ไม่สามารถขัดขืนได้เนื่องจากมีอาการมึนเมา และจำเลยได้บันทึกภาพเป็นคลิปวิดีโอในขณะมีการร่วมเพศกันไว้ โดยจำเลยข่มขู่ผู้เสียหายว่าหากไม่ยินยอมกระทำตามความต้องการของจำเลยจะเผยแพร่คลิปวิดีโอดังกล่าว แสดงให้เห็นว่าผู้เสียหายไม่ได้ยินยอมหรือสมัครใจให้จำเลยนำภาพของผู้เสียหายที่มีเพศสัมพันธ์ดังกล่าวไปผลิตและเผยแพร่โดยแสวงหาผลประโยชน์ การกระทำของจำเลยจึงครบองค์ประกอบความผิดฐานค้ามนุษย์แล้วนั้น เห็นว่า การพิจารณาว่าฟ้องของโจทก์ครบองค์ประกอบความผิดหรือไม่ ต้องพิจารณาจากคำฟ้องเท่านั้น ซึ่งเป็นขั้นตอนที่ต้องพิจารณาก่อนที่จะมีการไต่สวนพยานหลักฐานของโจทก์และจำเลย โดยไม่อาจนำข้อเท็จจริงที่ได้จากการไต่สวนพยานหลักฐานของโจทก์และจำเลยมาประกอบการพิจารณาว่าโจทก์บรรยายฟ้องครบองค์ประกอบความผิดหรือไม่ ข้ออ้างตามฎีกาของโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น และที่โจทก์ฎีกาอ้างทำนองว่า พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์ พ.ศ. 2559 มาตรา 8 กำหนดไว้ว่า วิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์ให้ใช้ระบบไต่สวน มาตรา 26 กำหนดไว้ว่า ในคดีที่พนักงานอัยการเป็นโจทก์ ถ้าจำเลยให้การปฏิเสธ ให้โจทก์ส่งสำนวนการสอบสวนพร้อมสำเนาต่อศาล และมาตรา 28 กำหนดไว้ว่า ให้ศาลนำสำนวนการสอบสวนของโจทก์เป็นแนวทางในการพิจารณาและอาจสืบพยานเพิ่มเติม โดยในระบบไต่สวนมุ่งเน้นให้ศาลและคู่ความร่วมกันค้นหาความจริงในการพิจารณา ดังนั้น ในการฟ้องคดี หากศาลเห็นว่าฟ้องของโจทก์คลาดเคลื่อนบกพร่องไม่ถูกต้องตรงกับข้อเท็จจริง พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์ พ.ศ. 2559 มาตรา 23 กำหนดให้ศาลมีหน้าที่ต้องออกคำสั่งให้โจทก์แก้ไขฟ้องให้ถูกต้องเสียก่อน โดยไม่นำข้อบกพร่องดังกล่าวมาพิพากษายกฟ้องโจทก์นั้น เห็นว่า แม้การพิจารณาคดีค้ามนุษย์จะใช้ระบบไต่สวน ซึ่งศาลมีอำนาจแสวงหาข้อเท็จจริงได้เองก็ตาม แต่การที่ศาลจะสั่งให้โจทก์แก้ฟ้องตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์ พ.ศ. 2559 มาตรา 23 ได้นั้น จะต้องได้ความว่าฟ้องของโจทก์เป็นฟ้องที่ชอบด้วยกฎหมายโดยบรรยายการกระทำทั้งหลายอันเป็นองค์ประกอบความผิดที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษไว้ครบถ้วนแล้ว แต่ข้อเท็จจริงดังที่ได้วินิจฉัยแล้วข้างต้นว่า โจทก์บรรยายฟ้องในความผิดฐานค้ามนุษย์ไม่ครบองค์ประกอบความผิดตามพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ. 2551 มาตรา 6 (1) วรรคหนึ่ง ฟ้องโจทก์จึงเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ไม่ใช่กรณีฟ้องไม่ถูกต้อง ซึ่งศาลจะมีคำสั่งให้โจทก์แก้ฟ้องตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์ พ.ศ. 2559 มาตรา 23 ได้ ข้ออ้างตามฎีกาของโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นเช่นกัน ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ในความผิดฐานค้ามนุษย์มานั้นชอบแล้ว ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย เมื่อศาลไม่อาจลงโทษจำเลยในความผิดฐานค้ามนุษย์ จึงไม่จำต้องมีคำสั่งให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เสียหายตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์ พ.ศ. 2559 มาตรา 13 ดังที่โจทก์กล่าวอ้างมาในฎีกา

มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ประการต่อไปว่า จำเลยกระทำความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 มาตรา 14 (4) (5) วรรคหนึ่ง ตามฟ้องหรือไม่ เห็นว่า คดีนี้โจทก์บรรยายฟ้อง ข้อ 1.2 และข้อ 1.3 โดยสรุปว่า เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม 2563 จำเลยเป็นธุระจัดหาพาผู้เสียหายไปที่ไร่ ส. เพื่อให้ผู้เสียหายยอมรับการกระทำชำเราหรือการกระทำอื่นเพื่อสำเร็จความใคร่ของชายอื่น ตามฟ้อง ข้อ 1.1 แล้วจำเลยและผู้มีชื่อได้กระทำชำเราผู้เสียหาย จำเลยใช้โทรศัพท์บันทึกภาพและเสียงขณะกระทำชำเราผู้เสียหายไว้ หลังจากนั้นจำเลยนำคลิปวิดีโอภาพและเสียงที่จำเลยบันทึกไว้โดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นข้อมูลคอมพิวเตอร์อันมีลักษณะลามกเพื่อส่งขายให้แก่บุคคลทั่วไปในแอปพลิเคชันทวิตเตอร์ ชื่อ "คู่แท้xxxx รับyyyy" และแอดไลน์ (ID) "@9xxxx" และแอปพลิเคชันทวิตเตอร์ ชื่อ "คู่แท้เมียxxxxน่าตาดี#รับyyyyเปย์" และแอดไลน์ (ID) "7xxxx" โดยจำเลยได้รับเงินผลประโยชน์โดยเก็บจากสมาชิกเป็นค่าตอบแทนการเข้าดูภาพถ่ายและเสียงในคลิปวิดีโอดังกล่าว อันเป็นการกระทำเพื่อความประสงค์ทางการค้า ทำ ผลิต มีไว้ ทำให้แพร่หลายด้วยประการใด ๆ ซึ่งรูปถ่าย ภาพยนตร์ แถบบันทึกภาพหรือสิ่งอื่นใดอันลามก และนำเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ซึ่งข้อมูลคอมพิวเตอร์ใด ๆ ที่มีลักษณะอันลามก และข้อมูลคอมพิวเตอร์นั้นประชาชนทั่วไปอาจเข้าถึงได้ และเผยแพร่ส่งต่อซึ่งข้อมูลคอมพิวเตอร์เพื่อแสวงหาประโยชน์ในทางเพศสำหรับตนเองและผู้อื่น และโดยมีเจตนาทุจริตเพื่อแสวงหาผลประโยชน์โดยมิชอบทางเพศจากการผลิตหรือเผยแพร่วัตถุหรือสื่อลามกอนาจาร อันจะเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 มาตรา 14 (4) (5) วรรคหนึ่ง แต่ข้อเท็จจริงที่ได้ความจากพยานหลักฐานของโจทก์ที่โจทก์ยกขึ้นอ้างมาในฎีกาว่า คลิปวิดีโอการร่วมเพศของผู้เสียหายในกลุ่มแอปพลิเคชันทวิตเตอร์ ชื่อ "คู่แท้xxxx รับyyyy" โดยโฆษณาว่าอยากชมผลงานคู่ให้แอดไลน์ (ไอดี) "@9xxxx" และทวิตเตอร์ ชื่อ "คู่แท้เมียxxxxน่าตาดี#รับyyyyเปย์" และ "7xxxx" ซึ่งพลเมืองดีเห็นในไลน์ดังกล่าวเป็นคลิปวิดีโอภาพและเสียงเหตุการณ์เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม 2563 ที่โรงแรม ด. ไม่ใช่คลิปวิดีโอภาพและเสียงเหตุการณ์ขณะจำเลยและนายชยันกระทำชำเราผู้เสียหายที่ห้องพักในไร่ ส. เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม 2563 ซึ่งเป็นข้อมูลคอมพิวเตอร์ อันมีลักษณะลามกที่จำเลยใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่ของกลางบันทึกไว้ตามที่โจทก์บรรยายฟ้องในข้อ 1.3 จึงรับฟังไม่ได้ว่า จำเลยกระทำความผิดฐานนำเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ และเผยแพร่ซึ่งข้อมูลคอมพิวเตอร์ใด ๆ ที่มีลักษณะอันลามกและข้อมูลคอมพิวเตอร์นั้นประชาชนทั่วไปอาจเข้าถึงได้ ตามฟ้องของโจทก์ข้อ 1.3 ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ในความผิดฐานดังกล่าวมานั้นชอบแล้ว ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น

มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ประการต่อไปอีกว่า สมควรลงโทษจำเลยในสถานหนัก และไม่ลดโทษให้จำเลยหรือไม่ เห็นว่า ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยก่อนลดโทษในความผิดฐานเพื่อสนองความใคร่ของผู้อื่นเป็นธุระจัดหา ล่อไป หรือพาไปเพื่อการอนาจารซึ่งชายหรือหญิง แม้ผู้นั้นจะยินยอมก็ตาม จำคุก 2 ปี ฐานผลิต มีไว้หรือเผยแพร่สื่อลามกอนาจารเพื่อการค้า จำคุก 2 ปี และศาลล่างทั้งสองใช้ดุลพินิจลดโทษให้จำเลยหนึ่งในสามเพราะมีเหตุบรรเทาโทษ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 เนื่องจากศาลนำข้อเท็จจริงตามทางนำสืบของจำเลยที่ยอมรับเกี่ยวกับการกระทำความผิดมารับฟังประกอบดุลพินิจในการวินิจฉัยว่าจำเลยกระทำความผิดทั้งสองฐานดังกล่าว นับว่าเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาคดีของศาลมานั้นเหมาะสมแก่พฤติการณ์ในการกระทำความผิดของจำเลยแล้ว ไม่มีเหตุที่ศาลฎีกาจะแก้ไขเปลี่ยนแปลง ฎีกาของโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นเช่นกัน

พิพากษายืน

ฎีกาที่ 5092/2569 การมีหลักฐานว่าจำเลยเผยแพร่คลิปวิดีโอเพื่อหารายได้ ไม่ได้หมายความว่าจะลงโทษฐานค้ามนุษย์ได้ หากคำฟ้องขาดองค์ประกอบความผิดตามกฎหมาย  คำพิพากษาศาลฎีกานี้เป็นคดีที่โจทก์ฟ้องจำเลยหลายข้อหาเกี่ยวกับการพาผู้เสียหายไปให้ชายอื่นกระทำชำเราและการเผยแพร่สื่อลามกอนาจาร




พระราชบัญญัติ ต่าง ๆ

ข้าราชการส่วนท้องถิ่นมีบ้านเป็นกรรมสิทธิ์ของคู่สมรสโดยไม่มีหนี้ค้างชำระกับสถาบันการเงิน ไม่มีสิทธิเบิกค่าเช่าบ้าน แม้จะกู้เงินสร้างบ้านใหม่ภายหลัง article
ชื่อตัวบุคคลจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าได้หรือไม่ หลักลักษณะบ่งเฉพาะของคำว่า VALENTINO และการพิสูจน์อำนาจฟ้องของบริษัทต่างประเทศ
บริษัทประกันภัยล้มละลาย อู่ซ่อมรถยนต์เรียกค่าซ่อมจากกองทุนประกันวินาศภัยได้หรือไม่
การตัดไม้สักที่ปลูกเองในเขตป่าสงวนแห่งชาติต้องขออนุญาตหรือไม่ ความรับผิดของผู้รับจ้างตัดไม้ และการริบของกลางแม้ศาลพิพากษายกฟ้อง
ตัดไม้สักที่ปลูกเองในเขตป่าสงวนแห่งชาติโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นความผิด แม้ได้รับสิทธิทำกินชั่วคราว แต่ศาลอาจรอการลงโทษจำคุกตามพฤติการณ์แห่งคดี
การบังคับตามคำชี้ขาดอนุญาโตตุลาการเมื่อไม่แนบสัญญาต่อศาล และข้อจำกัดในการอุทธรณ์โต้แย้งคำชี้ขาดเกี่ยวกับพยานหลักฐานและอายุความ
นิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรหักเงินประกันซ่อมบ้านได้หรือไม่, เจ้าของบ้านมีสิทธิเรียกคืนเงินประกันซ่อมแซมบ้าน, การหักเงินประกันเป็นค่าบำรุงรักษาส่วนกลาง
กองทุนสำรองเลี้ยงชีพหลายนายจ้างฟ้องคดีได้หรือไม่ เมื่อกองทุนเฉพาะส่วนของนายจ้างไม่มีฐานะเป็นนิติบุคคลและผู้แทนไม่มีอำนาจฟ้อง
ศาลสามารถใช้มาตรการแทนการพิพากษาคดีเยาวชนได้หรือไม่ แม้ผู้เสียหายคัดค้าน หลักเกณฑ์การใช้ดุลพินิจของศาลและสิทธิเรียกค่าสินไหมทดแทน
ศาลมีอำนาจสั่งให้คู่ความชำระเงินในคดีเพิกถอนคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการได้หรือไม่
พระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน 2568 มีอะไรเปลี่ยนบ้าง? วิเคราะห์กฎหมายใหม่ สิทธิผู้ซื้อ ภาระจำยอม และหน้าที่ผู้จัดสรรแบบครบถ้วน
พระธรรมนูญศาลยุติธรรม}โครงสร้างศาลยุติธรรม อำนาจศาลทั้งสามชั้น และบทบาทผู้พิพากษาตามกฎหมาย
โทษการเล่นพนันไพ่บาการา, โทษจัดให้มีการเล่นพนันสล๊อทแมชีน
คดีชักชวนเล่นพนันออนไลน์ กรรมเดียวหลายบท ไม่รอการลงโทษ(ฎีกา 910/2567)
พระราชบัญญัติการรับขนของทางทะเล พ.ศ. 2534
พระราชบัญญัติการทะเบียนราษฎร พ.ศ. 2534
พระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524
พระราชบัญญัติการทวงถามหนี้ พ.ศ. ๒๕๕๘
พระราชบัญญัติการปฏิรูปที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2518
พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541
พระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2534
พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539
พรบ.คุ้มครองผู้ถูกกระทำด้วยความรุนแรงในครอบครัว พ.ศ.2550
พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522
พระราชบัญญัติจดทะเบียนครอบครัว พุทธศักราช 2478
พระราชบัญญัติ จราจรทางบก พ.ศ. 2522
พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553
พระราชบัญญัติทนายความ พ.ศ. 2528
พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ. 2551
พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินพ.ศ. 2542
พระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ. 2533
พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522
พระราชบัญญัติรถยนต์พ.ศ. 2522
พระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518
พระราชบัญญัติโรงรับจำนำพ.ศ. 2505
พระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483
พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
พระราชบัญญัติว่าด้วยข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรม พ.ศ. 2540
พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดียาเสพติด พ.ศ. 2550
พระราชบัญญัติสิทธิบัตร พ.ศ. 2522
พระราชบัญญัติสหกรณ์พ.ศ. 2542
พระราชบัญญัติห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตรา พ.ศ. 2560